هدایت و ضلالت در قرآن
آيه شماره 15 از سوره مبارکه
اسراءمَّنِ اهْتَدَى فَإِنَّمَا يَهْتَدي
لِنَفْسِهِ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا وَلاَ تَزِرُ وَازِرَةٌ
وِزْرَ أُخْرَى وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ
رَسُولًا
هر كس هدايت يافت، پس همانا
به سود خويش هدايت يافته است و هر كس گمراه شد، تنها به زيان خويش گمراه شده است و
هيچ كس بار گناه ديگرى را به دوش نمىكشد و ما هرگز عذاب كننده نبودهايم، مگر آنكه
پيامبرى بفرستيم (و اتمام حجّت كنيم).
نکات:
1-انسان در انتخاب
راه، آزاد است. «مَن اهتدى ... مَن ضَلّ»
2-هدايتپذيرى به سود خود انسان و كفر
واعراض، به زيان خود اوست؛ سود و زيانى به خدا نمىرسد. «يهتدى لنفسه... يضلّ
عليها»
3- هر كس، گرفتار عمل خويش است. «لاتزر وازرة وِزرَ اُخرى»
4-اوّل بايد
از مثبتها سخن گفت، بعد از منفىها. «مَن اِهتدى» قبل از «مَن ضلّ» آمده است.
5-سنّت خدا بر آن است كه كسى يا امّتى را بدون بيان و اتمام حجّت، عذاب نكند. «ما
كنّا معذّبين حتّى نَبعثَ رسولاً» و انبيا براى هدايت بشر، از ابتداى خلقت
بوده اند.
6-عقل، به تنهايى براى سعادت بشر كافى نيست، هدايت انبيا لازم است.
«حتّى نبعث رسولاً»
